ΣΠΗΛΑΙΟ ΠΑΝΟΣ ΠΑΡΝΗΘΑ

Ένας καταπληκτικός προορισμός, μια ανάσα από το κέντρο της Αθήνας. Προσοχή μόνο τους χειμερινούς μήνες, διότι το φαράγγι γεμίζει και είναι ακατόρθωτο να το περάσετε απέναντι, όσο κι επικίνδυνο...

Το κοκκινόσπιτο της Σύρου

Η πρώτη εντύπωση θα μπορούσε να σε παραπέμψει σε ταινία θρίλερ. Το κόκκινο χρώμα στους τοίχους του σπιτιού, οι σκάλες που τρίζουν, τα πανέμορφα ταβάνια που κρέμονται μετέωρα και γενικά ο χρόνος...

Σπήλαιο Αφαίας - Όρος Αιγάλεω

Το Σπήλαιο του Νυμφόληπτου Αρχέδημου

"Ακόμα κι αν βαδίζεις προς το σκοτάδι, πάντα να κοιτάς το φως, για να μην ξεχάσεις από πού ήρθες".

Μουσείο βασανιστηρίων - Σαν Μαρίνο (Museo Della Tortura)

...Η εποχή που ο Θεός έκανε διακοπές! Ο Δήμιος μοστράρει στην είσοδο, αυθεντικός εκτελεστής μιας μαύρης σελίδας της ιστορίας μας...

Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2015

Μαθαίνοντας από την φύση (υπερυδρόφοβα φύλλα λωτού)


Μαθαίνοντας από την φύση (υπερυδρόφοβα φύλλα λωτού)
 

Η φύση διακατέχεται από υλικά, αντικείμενα και διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στον μικρόκοσμο και στον νανόκοσμο. Για να αντιληφθούμε καλύτερα για τι είδους διαστάσεις μιλάμε, αρκεί να αναφέρουμε ότι μια τρίχα από τα μαλλιά μας έχει πάχος περίπου 100 μικρόμετρα ενώ ο ιός της γρίπης για παράδειγμα έχει μέγεθος γύρω στα 100 νανόμετρα. Τις τελευταίες δεκαετίες η ανάπτυξη της επιστήμης, και συγκεκριμένα του κλάδου της νανοτεχνολογίας, μας έχει δώσει την δυνατότητα να δημιουργούμε υλικά και δομές με ακρίβεια μερικών νανόμετρων χρησιμοποιώντας διάφορες τεχνικές. Έχοντας αυτή την δυνατότητα είμαστε σε θέση να αντιγράψουμε μερικούς από τους θαυματουργούς μικροσκοπικούς μηχανισμούς της φύσης και να τους χρησιμοποιήσουμε προς όφελος μας.

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι τα φύλλα του λωτού. Τα φύλλα του λωτού έχουν την ιδιότητα να απωθούν το νερό. Σε περίπτωση βροχής μπορεί κάποιος να παρατηρήσει το σφαιρικό σχήμα που αποκτούν οι σταγόνες νερού πάνω σε αυτά τα φύλλα, οι οποίες εν συνεχεία εύκολα κυλούν πάνω στην επιφάνεια του φύλλου. Στην κίνηση τους αυτή, οι σταγόνες παρασύρουν διάφορες ουσίες που εναποτίθενται στην επιφάνεια των φύλλων όπως σκόνη ή άλλους μικροοργανισμούς που μπορούν να εμποδίσουν την λειτουργία του φυτού. Που όμως οφείλεται αυτός ο αμυντικός μηχανισμός του λωτού; Άραγε θα μπορούσαμε να τον μιμηθούμε και να φτιάξουμε τεχνητά υλικά τα οποία να είναι επίσης υπερυδρόφοβα και να αυτοκαθαρίζονται;

Σταγόνες νερού στα υπερυδρόφοβα φύλλα λωτού με το χαρακτηριστικό τους σφαιρικό σχήμα

Αν παρατηρήσουμε τα φύλλα ενός λωτού χρησιμοποιώντας ένα υψηλής ευκρίνειας ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης, θα παρατηρήσουμε ότι έχουν μια ιδιαίτερη επιφάνεια που συνδυάζει μικροσκοπικά εξογκώματα σε μια διάταξη όπου έχουν περίπου σταθερή απόσταση το ένα από το άλλο. Παρατηρώντας ακόμα πιο προσεκτικά μπορούμε να δούμε ότι καθένα από αυτά τα εξογκώματα είναι επικαλυμμένο με κερώδης νανοκρυστάλλους. Το κερί είναι από την φύση του ένα υδρόφοβο υλικό. Στην περίπτωση όμως του λωτού, η υδρόφοβη ιδιότητα του κεριού συνδυάζεται με την μοναδική μορφολογία της επιφάνειας του φύλλου. Οι μικρο- και νανο-
δομές που περιγράψαμε προηγουμένως αυξάνουν την αλληλεπίδραση μεταξύ υδρόφοβης επιφάνειας και νερού με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός υπερυδρόφοβου υλικού όπου οι σταγόνες πάνω σε αυτό έχουν σχήμα σχεδόν σφαιρικό, ενώ μπορούν να κυλάνε στην επιφάνεια όταν αυτή έχει κλίση ακόμα και μικρότερη από 5°.
Μικροδομές (α) και νανοδομές (β) στην επιφάνεια ενός φύλλου λωτού. Εικόνες από ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης [1].

Οι επιστήμονες, εμπνευσμένοι από τις φυσικές ιδιότητες του λωτού, έχουν κατασκευάσει με διάφορες τεχνικές (λιθογραφία, σπρέι μιγμάτων πλαστικών με νανοσωματίδια, κτλ.) επιφάνειες που προσπαθούν να μιμηθούν αυτή την μοναδική ιδιότητα. Οι τεχνητές αυτές επιφάνειες είναι ήδη πραγματικότητα και χρησιμοποιούνται σε εφαρμογές όπως αδιάβροχα, αυτοκαθαριζόμενα και αντιβακτηριακά υλικά και υφάσματα, φίλτρα που καθαρίζουν το νερό από λάδια, επιφάνειες που δυσκολεύουν την δημιουργία πάγου κτλ.

 Τεχνητή υπερυδρόφοβη επιφάνεια. Εικόνες από ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης [2]. 


Τα φύλλα του λωτού και οι μοναδικές τους ιδιότητες είναι άλλη μια απόδειξη ότι για την εξέλιξη μας ως είδος αρκεί να παρατηρήσουμε και να καταλάβουμε καλύτερα τα φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα γύρω μας εδώ και εκατομμύρια χρόνια. 

Αρκεί να παρατηρήσουμε και να κατανοήσουμε την φύση.




Για την ομάδα ΙΧΝΕΥΤΑΙ:

Αθανάσιος Μηλιώνης, Ph.D.
Επιστημονικός Συνεργάτης
Department of Mechanical and Aerospace Engineering
University of Virginia
Charlottesville, United States
Email: am2vy@virginia.edu

 

Αναφορές
[1] Bhushan B, Jung YC (2006) Micro and nanoscale characterization of hydrophobic and hydrophilicleaf surface. Nanotechnology 17:2758–2772
[2] Milionis A, Ruffilli R, Bayer IS, Dominici L, Fragouli D, Athanassiou A (2014) Local Wetting Modification on Carnauba Wax‐Coated Hierarchical Surfaces by Infrared Laser Treatment, Advances in Contact Angle, Wettability and Adhesion, Volume 001, 227-241

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014

Λαδανιά - Cistus creticus

H Λαδανιά ( Cistus creticus ) είναι ένας αυτοφυής χαμηλός, φρυγανώδης θάμνος που φύεται σε πολλά μέρη της Ελλάδας, αλλά κυρίως στην Κρήτη και στην Κύπρο. Ανθίζει την άνοιξη, Απρίλιο και Μάιο, ανάλογα το υψόμετρο. Έχει χαρακτηριστικά "τσαλακωμένα" άνθη, χρώματος ροζ – φούξια, αλλά ανάλογα με τα εδάφη μπορεί να ποικίλει από εκρού ως και γαλάζιο. Δίνει νέκταρ καθώς και μεγάλες ποσότητες γύρης. Τα φύλλα και οι βλαστοί του φυτού, κατά τους θερινούς μήνες, εκκρίνουν μια ρητινώδη ουσία, γνωστή με το όνομα αλάδανος ή λάδανο. Το λάδανο δεν πρέπει να συγχέεται με το λάυδανο, οποιούχο παρασκεύασμα (90% αλκοόλ και 10% όπιο) που χρησιμοποιείται ως κατευναστικό φάρμακο.
Μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα, το λάδανο θεωρείται ένα από τα πιο σπουδαία φάρμακα. Αυτή η αρωματική ρητίνη (gummi ladanum) χρησιμοποιείται από αρχαιοτάτων χρόνων ενάντια στους λοιμούς της χολέρας, ως αρωματική ουσία για θυμιάσεις, αλλά και στην ταρίχευση των νεκρών. Ο πατέρας της βοτανικής Διοσκουρίδης ανάφέρει οτι έχει στυπτικές, θερμαντικές και μαλακτικές ιδιότητες. Ο Ρωμαίος ιατρός Celsus (25 π.Χ. - 25 μ.Χ.), αναφέρει τη χρήση της ρητίνης της αλαδανιάς, ως έμπλαστρο σε κακοήθη σαρκώματα. Ο Ορειβάσιος, διαπρεπής Βυζαντινός ιατρός, που έζησε τον 4ο αιώνα, παρασκεύαζε αλοιφή με λάδανο κατά της τριχόπτωσης. Ο Πέρσης ιατρός Αβικέννας, (η σημαντικότερη ίσως φυσιογνωμία της αραβικής ιατρικής που έζησε στην Περσία (980-1037 μ.Χ.), ο οποίος ασχολήθηκε εκτεταμένα με την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, αναφέρει τη χρήση του λαδάνου για την αποσκλήρυνση του στομάχου και εντέρου και με τη μορφή αλοιφής για τη θεραπεία του σπλήνα.
Σύμφωνα με τους σύγχρονους βοτανοθεραπευτές, το λάδανο έχει αντιφλεγμονώδη και αντιδιαρροϊκή δράση, είναι σπασμολυτικό, αποχρεμπτικό και αντικαταρροϊκό. Εχει καταπραϋντικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται για την αϋπνία, τη διάρροια και τον πονόδοντο.

"Όταν γυρίζει ο αλάδανος τ'αχτένιστο κεφάλι του".................Οδυσσέας Ελύτης

ΚΑΙ ΕΔΩ ΠΕΡΙΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗ 
ΛΑΔΑΝΙΑ


Φωτό: Lefteris Croc

Κώνειο το στικτόν - Conium maculatum

Επιστημονική ονομασία: Κώνειο το στικτόν- Conium maculatum L.
Οικογένεια: Δικότυλο, της οικογένειας των Σκιαδοφόρων (Umbelliferae).
Άλλα ονόματα: Κώνειο το στικτόν, αμάραγγος (Mάνη), ασκοτιστάρα (Κρήτη), καρπούσα (Αρβανίτικα), μαγκούτα, καμπουδιά ή τσαμπουδία (Κύπρος), βρωμούσα, βρωμόχορτο, κιρκούτα.
Εξάπλωση: Αυτοφυές κατά μήκος των αγροτικών δρόμων, σε φράκτες, ακαλλιέργητες εκτάσεις, υγρούς και σκιερούς τόπους, ερείπια, απορρίμματα. Το βρίσκουμε σε όλη την Ελλάδα και κυρίως στην Αττική και τη Μεγαρίδα.
Ήταν φυτό πολύ κοινό στην Αττική μέχρι τον προηγούμενο αιώνα και εξακολουθεί να υπάρχει και σήμερα. Ο γνωστός βοτανολόγος Θεόδωρος δε Χελδράιχ, βεβαιώνει πως φύτρωνε ακόμα και στις αυλές των σπιτιών.
Ο Διοσκουρίδης λέγει ότι «ενεργέστατον είναι το μεγαρικόν, το αττικόν, το εις τη Χίο και την Κιλικία».
Κατα τον Θεόφραστο «άριστο είναι το περί Σούσα Φυόμενο και το εν ψυχρότατοις τόπος».
Ιστορία:
Γνωστό από πολύ παλιά, φημολογείται ότι χρησιμοποιήθηκε πριν από τους ιστορικούς χρόνους για τη θανάτωση των γερόντων, των ανικάνων προς εργασία, των αναπήρων και των αρρώστων Κείων (νήσος Κέα = Τζιά).
Ο Ιπποκράτης σε πολλά σημεία των συγγραμμάτων του αναφέρει το σπέρμα του κώνειου ως ναρκωτικό, σε καταπλάσματα, υπόθετα και υποκαπνισμούς. 
Τον 3ον π.Χ. αιώνα ο Νίκανδρος το περιγράφει ως εξής, στα «Αλεξιφάρμακα»: το δηλητήριο φέρνει σκοτεινή νύκτα «σκοτόεσσαν νύκτα», οι άνθρωποι παραλύουν και έρπουν στα χέρια, η αναπνοή τους πιάνεται καθώς φράζει ο λαιμός, τα άκρα παγώνουν και τέλος η ψυχή τους πηγαίνει στον άλλο κόσμο από έλλειψη αέρα λόγω παράλυσης της αναπνοής.
Με κώνειο θανατώθηκε και ο μέγας φιλόσοφος Σωκράτης. Το 399 π.Χ. ο φιλόσοφος βρέθηκε αντιμέτωπος με το Δικαστήριο της Ηλιαίας. Εκεί, διατυπώθηκαν εναντίον του κατηγορίες για ασέβεια προς τους θεούς και για διαφθορά των νέων. Μετά την καταδίκη του παρέμεινε στο 
δεσμωτήριο 30 μέρες, γιατί ο νόμος απαγόρευε την εκτέλεση της θανατικής ποινής πριν από την επιστροφή του ιερού πλοίου από τις γιορτές της Δήλου. Από τον διάλογο του Πλάτωνα Κρίτων μαθαίνουμε ότι ο Σωκράτης θα μπορούσε να σωθεί, αν ήθελε, αφού οι μαθητές του είχαν τη δυνατότητα να τον βοηθήσουν να αποδράσει. Ο Σωκράτης αρνήθηκε στηριζόμενος τις φιλοσοφικές απόψεις του και, ως νομοταγής πολίτης και αληθινός φιλόσοφος, περίμενε το θάνατο ειρηνικά και γαλήνια, και ήπιε το κώνειο, όπως πρόσταζε ο νόμος.

Για την ομάδα ΙΧΝΕΥΤΑΙ:

Πληροφορίες από το Internet
Φωτό: Lefteris Croc